Zo’n prachtige, wulpse, voluptueuze vrouw.

Zo op en top vrouw. Ik ben ook dol op de vijftiger jaren kledingstijl. De vrouwen zien er zo stijlvol en elegant uit.

Vier jaar geleden ging ik naar Florence. Het schoenenmerk Salvatore Ferregamo organiseerde een tentoonstelling van ruim zeven maanden over Marilyns leven.

Veel aandacht voor haar kleding en schoenen.

Beroemde kostuums werden getoond. De rode jurk van Diamonds are a girl’s best friend. De dress waarin ze Happy Birthday zong voor JFK.

Veel privefoto’s en verhalen over haar leven.

En door de hele tentoonstelling heen waren kopieen uit haar notities te vinden.

In boekjes, op briefpapier van hotels, kladjes, in de kantlijn van een script.

En daaruit bleek, dat ze een hele intelligente, spirituele vrouw was.

Prachtige gedachten en overwegingen schreef ze. Zoals dit:

Only parts of us will ever

touch parts of others-

one’s own truth is just that really

– one’s own truth.

We can only share the part that is

within another’s knowing acceptable

so one is for most part alone

As it is meant to be in

evidently in nature – at best

perhaps it could make

our understanding seek

another’s loneliness out.

Zoals ik het lees: als wij elkaar ontmoeten, ontmoeten wij vaak alleen het gedeelte wat we herkennen, onze waarheid. En we delen alleen wat voor de ander acceptabel is. Daarom is men voor een groot deel alleen. Het zou zo mooi zijn als we vooral nieuwsgierig zouden zijn naar dat onbekende deel van de ander.

Ze werd bekend als fotomodel en speelde de rol van dom blondje in veelal oppervlakkige films.

Ze wilde rollen spelen met meer diepgang, maar de filmbazen wilden haar in haar blondjes imago houden. Daarom richtte ze haar eigen productiemaatschappij op, om zo meer zeggenschap te krijgen.

Maar haar onzekerheid en faalangst speelden haar parten. Ze had zo lang gehoord dat ze niet “echt” kon acteren en was zo bang dat ze zou mislukken of dat mensen haar zouden afkraken, dat ze zichzelf in de weg stond.

Ze verscheen niet op de set, kwam veeel te laat, bleef uren in haar kleedkamer en ging middelen gebruiken.

Ook in de liefde vond ze niet het geluk. Er wordt gesuggereerd dat ze de maitresse van JFK was en dat helpt natuurlijk ook niet mee.

Jim Rohn zei het al; ‘je bent het gemiddelde van de vijf mensen waar je het meeste tijd mee doorbrengt’.  Zij kunnen het beste of het minste in je naar boven brengen.

Uiteraard heb ik Marilyn niet persoonlijk gekend. Het lijkt er op dat ze vooral mensen om zich heen had, die van haar wilden profiteren. En die haar een bepaald imago wilden op plakken. En de mensen met wie ze persoonlijker was, waren een psycholoog, een huishoudster, een acteercoach. Mensen die ze betaalde.

Helaas had ze niet voldoende basis, niet voldoende vertrouwen om in zichzelf te geloven. Was ze vaak eenzaam. En kwam ze verdrietig aan haar einde.

Het is mijn missie om vrouwen te leren dat ze op hun intuitie kunnen vertrouwen. Te luister naar de boodschappen van het Universum die via synchroniciteit worden gestuurd. Ze te leren dat je je dan gedragen zult voelen, dat je het niet alleen hoeft te doen. Te geloven in je zelf.

Maak je dromen waar. Je bent niet voor niets hier, jij hebt de wereld iets waardevols te bieden!

Het bericht Marilyn verscheen eerst op Minke Brik.

Of je vertelt iets aan een vreemde, zomaar, iets, dat zelfs je partner of beste vriendin niet eens weet! En ook dat kan een verandering opleveren of een reactie, die iets bijzonders met je doet.

Engelen op ons pad

Ik beschouw deze mensen als engelen op ons pad. Ze zijn er niet voor niets, het is geen toeval, ze komen ons een boodschap brengen, op de juiste plek, op het juiste moment.
Zelfs zonder dat ze het zelf weten. Zelfs zonder dat je misschien zijn of haar naam weet of ze ooit weer terug ziet.

Ook jij bent waarschijnlijk in je leven al eens zo’n engel geweest op iemands pad.
Al dan niet bewust.
Zo worden we via elkaar geholpen om op koers te blijven en het leven te leiden wat voor ons bestemd is.

En zo beschouw ik ons ook. Als Trail Angels.Wij komen elkaar tegen, ik wandel een stuk mee op je pad, we kijken wat nodig is. Ik luister naar je verhaal, help je jouw bagage te verlichten, reik je tools aan die je concreet toe kunt te passen, zodat jij weer verder kunt.

Waar komt de naam vandaan?

In Amerika worden er lange routes gelopen door de natuur, van wel meer dan 1000-3000 mile. Je hebt misschien het boek Wild gelezen van Cheryl Strayed of de film gezien. Deze vrouw liep een voettocht (hike) van ongeveer 1700 km gedurende enkele maanden.

Onderweg komt ze mensen tegen die haar helpen met water, voedsel als het hare op is, een slaapplaats en een douche, of goede tips, levenslessen. Vriendschap, praktische hulp of persoonlijk advies. Deze mensen die er zijn, precies als ze nodig zijn, worden Trail Angels genoemd.
En de hulp die ze geven noemt men Trail Magic.

Grandma Gatewood

Eén van de oudste lopers is Emma Rowena Caldwell Gatewood of Grandma Gatewood zoals ze ook wel werd genoemd . Ik vind het een prachtig verhaal van doorzettingsvermogen hebben en je droom volgen, no matter what.

In 1955, op de leeftijd van 67 jaar, vertelde Emma aan haar kinderen dat ze ging wandelen. Ze vroegen haar niet waarheen of hoe lang, want ze wisten dat ze terughoudend was en goed voor zichzelf kon zorgen.

Ongeveer 5 jaar daarvoor had zij in de National Geographic gelezen over de Appalachian Trail, een hiking trail of wandelroute van ongeveer 3500 km. De omstandigheden waren wel enigszins rooskleurig voorgesteld in het blad.  Ze liep deze route op haar tennisschoenen, met alleen een legerdeken, een regenjas, een plastic douchegordijn en een zelfgemaakte denim schoudertas.

De lokale pers pikte het verhaal op, ze kwam in Sports International en uiteindelijk in de Today Show op TV.  Later heeft ze de route nog een paar keer gelopen, ook toen ze al 75 jaar was en ze werd uitgeroepen tot oudste vrouwelijke “thru-hiker” (wandelaar die tot het einde doorloopt). Doordat ze vaak herkend werd, ontving ze op deze Trail vaak ‘Trail Magic’, dat wil zeggen hulp van vreemden in de vorm van vriendschap, eten, drinken en een slaapplaats.

Ze is geboren in Ohio, en werd regelmatig geslagen door haar man. Ze vluchtte dan het bos in om rust te vinden. Uiteindelijk kon ze van hem scheiden, wat in die tijd heel moeilijk was.  Ze had 11 kinderen, 24 kleinkinderen en 30 achterkleinkinderen en is 85 jaar geworden.

“Follow your bliss … If you do follow your bliss, you put yourself on a kind of track that has been there all the while, waiting for you, and the life that you ought to be living is the one you are living. When you can see that, you begin to meet people who are in your field of bliss, and they open doors to you. I say, follow your bliss and don’t be afraid, and doors will open where you didn’t know they were going to be.” — Joseph Campbell

Het bericht Wat zijn Trail Angels? verscheen eerst op Minke Brik.

Zoals bij meer moeders en dochters.
Ik kon me in haar levensstijl niet vinden, ze dronk veel, en zij wist zich geen raad met haar eigengereide dochter.
Ik heb haar denk ik ook wel de nodige grijze haren bezorgd met mijn reizen, carrière switchen en rare vriendjes.
Af en toe een verplicht bezoekje, liever niet dan wel. Af en toe een telefoontje, verwijten, prietpraat. Geen intimiteit, geen kussen, beleefdheid.

Tot de zomer van 2002.

Een telefoontje van mijn tante. Mijn moeder had een herseninfarct gehad, ze was toen 72 jaar.
Ik ging naar het ziekenhuis, wist niet wat te verwachten. En daar op een zaal, in een veel te groot ziekenhuisbed, daar lag ze, een doodsbang klein muisje.

Ik bedacht me geen moment, ik dacht ook eigenlijk niet, maar spontaan liep ik op haar af en sloot haar in mijn armen. Ach meisje toch, zei ik tegen haar, ach lieverd toch. Kom maar hier!

Eén zijde van haar lichaam was verlamd en ze kwijlde non stop. Ze schaamde zich er vreselijk voor. Ik zat aan haar bed en streelde haar haar, haar handen en zei dat het goed kwam.

Maar ja, dat wist ik natuurlijk helemaal niet. Ze moest blijven ter observatie, voor het geval er nog een infarct zou volgen. Het was voor het eerst dat ik me realiseerde dat mijn moeder kon overlijden. Dat ze er een dag niet meer zou kunnen zijn.

Ik was op dat moment een boek over oncologie aan het lezen voor mijn studie en kwam daarin een gedicht tegen, wat ik helemaal op haar vond slaan. Over een vrouw die heel gesloten was en nooit haar gevoelens liet blijken en te verantwoordelijk was. Misschien een beetje raar, maar ik bedacht toen dat ik dat gedicht wilde voorlezen, mocht ze onverhoopt komen te overlijden.

Tot ik op een dag gedachteloos in de tuin dode bloempjes uit een struik stond te plukken.

Als een donderslag bij heldere hemel kreeg ik een ingeving.

Zo helder, zo duidelijk, er bestond geen twijfel over. Namelijk, als ik dat gedicht zou lezen op haar begrafenis, dan zou ik zelfs na haar dood nog belerend over haar zijn!

Als een flipperkast volgde het ene inzicht het andere op. Ik vond wel van alles van haar, maar hoe moet dat voor haar wel niet zijn? Ongelukkig zijn en dan ook nog haarscherp voelen dat je dochter je veroordeelt, dat je haar niet kan bereiken. Dat je geen contact hebt, zoals andere moeders dat wel hebben. Dat je nooit oma zal worden, terwijl je zelf altijd zo graag een huis vol kinderen had gewild. Ze was bovendien vroeger verpleegster in het Sophia kinderziekenhuis geweest.

In elk geval. Ze herstelde goed van het infarct en met veel oefenen met een fysiotherapeut en een logopediste, trok alles weer bij, uiteindelijk ook haar mond.
En ik kwam met plezier bij haar langs. Ze keek weer helder uit haar ogen en we konden weer lachen met elkaar. Het was eigenlijk een hele grappige vrouw. Heel diepzinnig konden we niet praten. Ik vroeg haar wel eens “mam, hoe was dat vroeger voor jou?” Ze was zelfstandig onderneemster, in haar tijd best bijzonder, maar vaak was haar antwoord: ‘dat weet ik niet hoor’ of ‘ja, dat was gewoon zo’. Maar toch hebben we leuke middagjes uit gehad. Wandelen naar de kinderboerderij, koffie en een kroketje, dat had ze graag. Ze had de ziekte van Menière en durfde niet te lopen, bang voor duizelingen, dus we gingen met de rolstoel. Maar na een paar jaar werd ze weer somberder, ze had veel kwalen en pijntjes en de dokter had daar kennelijk niet zo’n zin in. Ze had veel pijn hoog in haar maag en haar slokdarm.

Uiteindelijk kreeg ze de diagnose. Ik was bij het slechtnieuws gesprek.

Keelkanker. Ik zal nooit haar blik vergeten. Een blik van opluchting. Dat het niet meer lang zou duren. En inderdaad. Ze kreeg morfine. En eindelijk, op het einde van haar leven, deed ze, wat ze veel eerder had moeten doen. Ze kwam voor zichzelf op. De contactpersoon van het tehuis wist niet eens hoeveel kinderen ze had. Eruit moest ze! Ze wilde haar niet meer in haar kamer zien!  En op haar verjaardag stuurde ze de visite weg. Ze wilde ook dat ik naar huis ging, ik moest gaan koken voor m’n man zei ze. En ik mocht haar niet naar haar bed begeleiden, dat moest de zuster doen. Dat deed zeer. Ik ben toch gebleven, terwijl de zuster haar doorligplekken insmeerde. Ik zat daarna bij haar bed, terwijl ze sliep en streelde weer haar haar en haar handen. Heel eventjes werd ze wakker en zei aangenaam verrast ‘hé, ben je er nog?’ en sliep weer verder. Het was de laatste keer. Twee dagen later was ze overleden.

De begrafenisondernemer, een oudere wijze man vroeg of we haar wilden wassen. Ik zei ja. Mijn broer zei nee, doe jij maar. En terwijl we haar wasten, voelde ik het respect. Dit lichaam heeft mij gedragen, deze borsten hebben mij gevoed. Deze vrouw heeft mij het leven gegeven.

De man vroeg aan mijn broer of hij misschien haar gezicht wilde afdrogen. Hij durfde niet te weigeren. Ik ben heel dankbaar voor deze ervaring. Alles, wat tijdens ons leven tussen ons had gestaan, wat was het allemaal onbelangrijk. Dit is waar het om ging. Leven, dood, moeder, lichaam. Met het wassen van haar lichaam, was onze relatie ook schoon gewassen.
En heel bizar, toen we haar hadden aangekleed en ze daar lag opgebaard, leek het alsof ze minstens 25 jaar jonger was.

Haar mooie zachte gezicht was weer dat van een jonge krachtige vrouw, zoals ik haar gekend had.

En om dit afscheid te bekrachtigen, althans zo heb ik dat gezien, was er nog een bijzondere gebeurtenis. Toen zij overleed, was ik al uitgebreid door de overgang en had al een jaar geen menstruatie meer gehad.  Maar in het weekend dat ze overleed, heb ik één dag gemenstrueerd en daarna nooit meer…

Het bericht Mijn mam en ik en de boodschappen van het Universum verscheen eerst op Minke Brik.